Κοσμήματα - συμβουλές

Από την αρχαιότητα ήδη, οι ημι-πολύτιμοι λίθοι θεωρήθηκαν ότι διαθέτουν «μαγικές» ιδιότητες και ευεργετικές επιδράσεις στην ψυχική αλλά και στην σωματική υγεία του ανθρώπου γι’ αυτό και χρησιμοποιήθηκαν για θεραπευτικούς σκοπούς.
Αν λοιπόν είστε από εκείνους που πιστεύουν ότι η ημι-πολύτιμοι λίθοι, εκτός από υπέροχη μορφή έχουν και θεραπευτική δράση, αυτός είναι ένας κατάλογος με τις σημαντικότερες ημι-πολύτιμες πέτρες και τις ιδιότητές τους.

 

Αβεντουρίνη: Απαντάται συνήθως σε πράσινο χρώμα και σπανιότερα σε κοκκινωπό. Γνωστός και ως «Λίθος της Επιτυχίας» αλλά και ως «Λίθος του Αυτοκράτορα» θεωρείται ότι έχει θεραπευτικές ιδιότητες, βοηθά την καρδιά και προσφέρει διαύγεια πνεύματος.
 
Αζουρίτης: Λίθος με εντυπωσιακό μπλε χρώμα που διευκολύνει τη ροή της ενέργειας στο νευρικό σύστημα. Βοηθά στην αντιμετώπιση των φόβων και ενισχύει τη μνήμη.
 
Αιματίτης: Το χρώμα του είναι συνήθως μεταλλικό γκρι. Στις θεραπευτικές του ιδιότητες περιλαμβάνεται ο περιορισμός της αιμορραγίας αλλά και η θεραπεία των ρευματισμών και της αϋπνίας. Ενισχύει το κουράγιο και τη θέληση.
 
Ακουαμαρίνα: Το όνομά του, που στα λατινικά σημαίνει «θαλασσινό νερό», οφείλεται προφανώς στο χρώμα του που είναι ανοιχτό έως βαθύ μπλε αλλά και πράσινο-μπλε. Στο Μεσαίωνα πίστευαν ότι μπορούσε να ηρεμήσει τη θάλασσα. Θεωρείται ότι φέρνει εσωτερική ηρεμία και ότι θεραπεύει πνεύμονες, νεύρα και δέρμα. Αποτελεί ένα από τα πιο δημοφιλή υλικά της κοσμηματοποιίας.
 
Αλεξανδρίτης: Έχει την ιδιότητα να μεταβάλλει το χρώμα του ανάλογα με το φως που δέχεται, ενώ το φαινόμενο αυτό ονομάζεται «φαινόμενο του Αλεξανδρίτη». Βοηθάει τις φλέβες και τις αρτηρίες και ενισχύει την ισορροπία του νευρικού συστήματος.
 
Αμαζονίτης: Απαντάται συνήθως στις αποχρώσεις του πράσινου. Ονομάζεται και «Λίθος του Στοχασμού», ενώ θεωρείται ότι έχει ευεργετική επίδραση στο νευρικό σύστημα. Παράλληλα, ενδυναμώνει την καρδιά και προσφέρει ευεξία.
 
Αμέθυστος: Το χρώμα του είναι βιολετί-μοβ. Χρησιμοποιήθηκε στην κοσμηματοποιΐα από την αρχαιότητα κυρίως από τους αρχαίους Αιγυπτίους. Θεωρείται σύμβολο του ιδανικού έρωτα και σύμφωνα με το μύθο είναι ισχυρό αντίδοτο κατά της μέθης. Θεωρείται ότι βοηθάει το μεταβολισμό και θεραπεύει τη νευραλγία.
 
Απατίτης: Απαντάται σε λευκό, κίτρινο, κόκκινο, πράσινο, γαλάζιο, ιώδες χρώμα αλλά και άχρωμος. Ενισχύει την ικανότητα αυτοσυγκέντρωσης και τη δημιουργική σκέψη.
 
Αραγονίτης: Οι διάφορες προσμίξεις οφείλονται για τα πολλά χρώματα στα οποία απαντάται. Βοηθάει στη σκέψη, στην εύρεση λύσεων και διώχνει το στρες.
 
Ασβεστίτης: Είναι άχρωμος ή λευκός αλλά, λόγω των διαφόρων προσμίξεων, απαντάται και ως κίτρινος, καφέ, κόκκινος, μπλε, πράσινος και μαύρος. Ηρεμεί και δυναμώνει την καρδιά και τα νεφρά. Διώχνει τους φόβους και μας βοηθά να δούμε την αλήθεια.
 
Αχάτης: Αποτελείται από διαφορετικά στρώματα το καθένα από τα οποία έχει διαφορετικό χρώμα. Στην αρχαιότητα χρησιμοποιήθηκε σαν φυλακτό απέναντι στις καταιγίδες. Ενισχύει την όραση και ανακουφίζει τον πόνο. Καλλιεργεί την αισιοδοξία και βοηθά στην αυτοσυγκέντρωση.

Γρανάτης: Το όνομά του προέρχεται από τη λατινική λέξη «granatus» που σημαίνει «ρόδι» κι αυτό γιατί κάποιες ποικιλίες του ορυκτού έχουν το χρώμα των σπόρων του ροδιού. Δυναμώνει την αγάπη και διευρύνει τη φαντασία. Βοηθάει στην αντιμετώπιση των αρθριτικών.

diamantiaΔιαμάντι: Ο καλύτερος φίλος των κοριτσιών φημίζεται για την ομορφιά, τη λάμψη, τη σκληρότητά του και φυσικά τη μεγάλη οικονομική του αξία. Το όνομά του προέρχεται από τις λέξεις «δαμάζω» και το στερητικό «α» και σημαίνει «αυτός που δεν μπορεί να νικηθεί», «ο ακαταμάχητος». Τα διαμάντια στη φυσική τους κατάσταση είναι ημιδιαφανή, διαφανή ή ακόμα και αδιαφανή και οι χρωματισμοί τους ποικίλουν από άχρωμα, γκρίζα, μπλε, κόκκινα, κίτρινα, πράσινα έως και μαύρα. Οι αρχαίοι Ινδοί πίστευαν ότι τα διαμάντια έχουν μαγικές ιδιότητες και μπορούν να βοηθήσουν κάποιον να προγνώσει επικείμενους κινδύνους. Το διαμάντι θεωρείται εξάλλου ότι ενισχύει τον οργανισμό απέναντι στις ασθένειες του στομάχου και των εντέρων.

Ζαφείρι: Ίσως το δεύτερο σκληρότερο υλικό μετά το διαμάντι. Συνήθως το χρώμα του είναι από ανοικτό έως σκούρο γαλάζιο, ενώ η άχρωμη ποικιλία του μοιάζει λίγο με το διαμάντι. Το ζαφείρι θεωρείται ότι ανακουφίζει τον πόνο και έλκει τις τιμές και τη δύναμη.

Ζιρκόν: Απαντάται ως κίτρινο- χρυσαφί, κόκκινο, καφέ , πράσινο αλλά και άχρωμο. Στην αρχαιότητα χρησιμοποιήθηκε ως φυλακτό κατά του πόνου και των δηλητηριάσεων. Θεωρείται ότι προστατεύει από τους εφιάλτες και γενικώς βοηθά το νευρικό σύστημα.

Ηλιόδωρο: Λόγω και του εντυπωσιακού κίτρινου χρώματός του, το ηλιόδωρο έχει μεγάλη αξία ως επεξεργασμένος λίθος. Θεωρείται ότι βοηθάει την πέψη, έλκει την έμπνευση και είναι αρωγός της εγκυμοσύνης.

Ίασπις: Γνωστός και ως «Λίθος Φυλακτό» ο ίασπις απαντάται σε χρώμα κίτρινο, κόκκινο και καφέ. Σύμφωνα με την παράδοση, τα κόκκινα στίγματα στην επιφάνεια του δημιουργήθηκαν όταν έπεσε πάνω του το αίμα του Χριστού κατά τη σταύρωση. Επιδρά ευεργετικά στα νεφρά και στο θυρεοειδή, ενώ διώχνει τις κακές επιρροές και έλκει τις καλές.

Καπνιάς: Απαντάται σε διάφορες αποχρώσεις του καφέ και θεωρείται ότι επιδρά χαλαρωτικά και καταπολεμά τον πόνο και την κατάθλιψη.

Κορνεόλη: Το όνομά του προέρχεται από τη λατινική λέξη «caro» που σημαίνει «σάρκα» λόγω του χρώματός του (σκούρο κόκκινο, πορτοκαλο-κόκκινο, καφέ-κόκκινο). Γνωστός και «Λίθος του Πάθους» ενισχύει την κοινωνικότητα, το πάθος, την αγάπη και τη συμπόνια. Ακόμα βοηθάει την καρδιά και το γαστρεντερικό.

Λαβραδορίτης: Η επιφάνειά του χαρακτηρίζεται από εντυπωσιακούς ιριδισμούς. Οι πολύτιμες ποιότητες του που χρησιμοποιούνται στην κοσμηματοποιΐα είναι ο σπεκτρολίτης, ο ηλιόλιθος που έχει αποχρώσεις πορτοκαλί–καφέ και η φεγγαρόπετρα που είναι άχρωμη προς λευκή. Θεωρείται ότι βοηθά στην απώλεια του στρες αλλά και του βάρους.

Λάπις Λάζουλι: Το όνομά του που στα περσικά σημαίνει «μπλε πετράδι» οφείλεται στο εντυπωσιακό βαθύ χρώμα του. Γνωστός και ως «Λίθος της Νύχτας», θεωρείται ότι θεραπεύει τους πονοκεφάλους και τους πόνους της περιόδου. Ενισχύει τη δύναμη και καταπολεμά την κατάθλιψη.

Μαλαχίτης: Πήρε το όνομά του από το φυτό μαλάχη (κοινή ονομασία: μολόχα), καθώς το πράσινο χρώμα του (λαμπερό ή κυπαρισσί) θυμίζει το χρώμα των φύλλων του. Εξισορροπεί τον συναισθηματικό κόσμο και επιδρά ενισχυτικά στην όραση.

PearlsΜαργαριτάρι: Τα μαργαριτάρια χρησιμοποιούνται πολύ συχνά ως γαμήλια κοσμήματα. Η αρχή αυτής της παράδοσης έγινε, σύμφωνα με το μύθο, όταν στον πολιτισμό των Χίντου, ο Κρίσνα χάρισε στην κόρη του Πανδαία ένα μαργαριτάρι για να το φορέσει στο γάμο της. Στους ρωμαϊκούς χρόνους το μαργαριτάρι ήταν σύμβολο δύναμης, σοφίας και ευτυχίας, ενώ στη Μογγολία χρησιμοποιήθηκε ως φυλακτό για την ενίσχυση του ανδρισμού. Θεωρείται ότι βοηθάει στην αντιμετώπιση των παθήσεων του αναπνευστικού και της καρδιάς. Τα πιο ακριβά μαργαριτάρια είναι εκείνα που έχουν συμμετρίες (κυρίως τα σφαιρικά), μεγάλο μέγεθος και ομοιόμορφη ιριδίζουσα λάμψη.

Μάτι του τίγρη: Ποικιλία χαλαζία με χρυσοκίτρινο χρώμα. Μια ποιότητά του σε πιο σκούρο χρώμα λέγεται «Μάτι του Γερακιού», ενώ μια ακόμα ποιότητα που έχει σχεδόν μαύρο χρώμα λέγεται «Μάτι του Βούβαλου». Θεωρείται ότι προσφέρει ενόραση και ότι ενισχύει την αυτοεκτίμηση και την αντοχή.

Νεφρίτης: Απαντάται σε διάφορα χρώματα (αποχρώσεις του πράσινου αλλά και μπλε και καφέ), ενώ αποκαλείται και «ονειρόλιθος» ή «Ενάρετος Λίθος». Θεωρείται ότι προστατεύει από τα απρόβλεπτα ατυχήματα και ότι προσφέρει γαλήνη και σοφία.

Οπάλιο: Οι αστραφτερές λάμψεις του έχουν αμέτρητες αποχρώσεις, ενώ η ομορφιά του έκανε το οπάλιο ανέκαθεν περιζήτητο υλικό για την κοσμηματοποιΐα. Θεωρήθηκε ότι διώχνει την κακοτυχία και ότι δυναμώνει την καρδιά και την καλή διάθεση.

Οψιδιανός: Μοιάζει με μαύρο γυαλί και αρχικά χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή κοφτερών εργαλείων. Θεωρείται ότι ενισχύει τις πνευματικές ικανότητες καθώς και ότι έλκει την αγάπη και την ορθή σκέψη.

Περίδοτο: Ο λίθος αυτός είναι γνωστός και ως ολιβίνης, όνομα που προέρχεται από τη λατινική λέξη «oliva» που σημαίνει ελιά, κι αυτό γιατί το χρώμα του είναι το πράσινο του ελαιολάδου. Θεωρείται ότι ρίχνει τον πυρετό, διώχνει το στρες και τη μελαγχολία, ενώ έχει χαρακτηριστεί και ως «Λίθος των Εραστών».

Ροδονίτης: Γνωστός και ως «Λίθος της Συμπόνιας», απαντάται σε χρώμα ροζ και αποχρώσεις του κόκκινου. Θεωρείται ότι βελτιώνει τη μνήμη και ενισχύει την αυτοπεποίθηση. Ακόμα θεωρείται ότι βοηθάει τον οργανισμό απέναντι στις ασθένειες των αιμοφόρων αγγείων.

Ροδοχρωσίτης: Οι αποχρώσεις του κινούνται από το βαθύ μέχρι το ανοιχτό ροζ. Θεωρείται ότι προσδίδει ελπίδα και θάρρος και ότι ενισχύει τη διάθεση για συγχώρεση.

Ροζ Χαλαζίας: Ο χαλαζίας σε χρώμα ροζ θεωρείται «Λίθος της Αγάπης». Εμπνέει συμπόνια και συγχώρεση και βοηθά στην έκφραση των καταπιεσμένων συναισθημάτων. Ακόμα θεωρείται ότι ενισχύει τη γονιμότητα και ότι βελτιώνει τη σεξουαλική ζωή.

Ρουμπίνι: Πήρε το όνομά του από το υπέροχο έντονο χρώμα του, καθώς στα λατινικά η λέξη «rubeus» σημαίνει «κόκκινο». Στην αρχαιότητα πίστευαν ότι το ρουμπίνι έχει μαγικές ιδιότητες και ειδικότερα ότι απωθεί το σατανά και κρατά μακριά την ασθένεια της πανώλης. Σήμερα θεωρείται ότι ενισχύει το κυκλοφορικό σύστημα και την καρδιά και ότι διώχνει μακριά την απογοήτευση και τη μελαγχολία.

Σαρδόνυχας: Ενισχύει τη δημιουργικότητα γι’ αυτό και θεωρείται ευεργετικός για όσους ασχολούνται με τις καλές τέχνες. Παράλληλα, θεωρείται ότι διώχνει το άγχος και την κατάθλιψη.

Σεληνίτης: Θεωρείται ότι επενεργεί θετικά στην αναδόμηση των κυττάρων και ότι βοηθά στη γονιμότητα. Ακόμα ενισχύει την άμυνα του οργανισμού απέναντι στο άγχος.

Σερπεντίνης: Η ονομασία του προέρχεται από τη λατινική λέξη «serpens» που σημαίνει «ερπετό», λόγω της στικτής του εμφάνισης, η οποία θυμίζει δέρμα φιδιού. Βοηθάει το διαλογισμό και τη συναισθηματική κάθαρση.

Σιτρίν: Πανέμορφος λίθος με εκτυφλωτικό κίτρινο χρώμα. Θωρείται ότι ενισχύει την αυτοπεποίθηση και την αυτογνωσία, ενώ παράλληλα έλκει τη χαρά, την τρυφερότητα και την αφθονία.

SmaragdiΣμαράγδι: Το σμαράγδι με το μοναδικό πράσινο χρώμα του χρησιμοποιήθηκε ήδη από την αρχαιότητα και από διάφορους πολιτισμούς για την κατασκευή κοσμημάτων και φυλακτών. Οι αρχαίοι Ινδοί πίστευαν ότι το σμαράγδι είναι το λίθος της τύχης και της καλής υγείας. Θεωρείται ότι το σμαράγδι ενισχύει τις εγκεφαλικές λειτουργίες και βοηθάει στη θεραπεία του έλκους αλλά των παθήσεων της χοληδόχου κύστης και του ήπατος. Τα σμαράγδια συνήθως κόβονται σε παραλληλόγραμμη κοπή, καθώς με τον τρόπο αυτό αναδεικνύεται καλύτερα το χρώμα αλλά και η λάμψη τους.

Σοδαλίτης: Ο λίθος αυτός με το ζωηρό μπλε χρώμα θεωρείται ότι διώχνει το φόβο και καθαρίζει το μυαλό. Ακόμα βοηθά το μεταβολικό σύστημα, καταπολεμά την αϋπνία και προσφέρει δημιουργική σκέψη και έμπνευση.

Τοπάζι: Το βρίσκουμε σε πολλά χρώματα όπως κίτρινο, πορφυρό, μοβ, ανοιχτό πράσινο και μπλε. Αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα πετράδια. Μειώνει την πίεση του αίματος και ηρεμεί. Προσφέρει συναισθηματική ισορροπία και ενισχύει τις πνευματικές λειτουργίες.

Τουρμαλίνη: Το βρίσκουμε σε πολλά χρώματα. Θεωρείται ότι επιφέρει γαλήνη και ενισχύει τη θετική ενέργεια. Ακόμα καλυτερεύει τη μνήμη και εξισορροπεί την ενέργεια.

Τυρκουάζ: Το όνομά του προέρχεται από τη γαλλική λέξη «turqoise» που σημαίνει «τούρκικος». Διακρίνεται για το πανέμορφο γαλαζοπράσινο χρώμα του. Θεωρείται ότι ανακουφίζει τις ασθένειες του αναπνευστικού και ότι ενισχύει τη φιλία και την ηρεμία.

Φεγγαρόπετρα: Λίθος σε γαλακτερή απόχρωση με γαλάζιο ιριδισμό άμεσα συνδεδεμένη με τη γυναικεία φύση. Θεωρείται ότι ενισχύει τον οργανισμό απέναντι στα ορμονικά προβλήματα, βοηθά στην εγκυμοσύνη και στον τοκετό αλλά και επιφέρει συναισθηματική ισορροπία και ενίσχυση της διαισθητικής ικανότητας.

Φθορίτης: Απαντάται σε ποικιλία χρωμάτων αλλά το τυπικό του χρώμα είναι το μπλε. Θεωρείται ότι ηρεμεί, ενδυναμώνει την καρδιά και απελευθερώνει την μπλοκαρισμένη ενέργεια.

Χρυσοπράσσιο: Έχει ένα εντυπωσιακό χρώμα που συχνά θυμίζει την απόχρωση του πράσινου μήλου, ενώ είναι αρκετά σπάνιο. Χρησιμοποιήθηκε στην κοσμηματοποιΐα από την αρχαιότητα, όπου, εκτός από κόσμημα, θεωρούνταν και φυλακτό απέναντι στις κατάρες και τη ζήλια. Βελτιώνει τη διάθεση και ενθαρρύνει την προώθηση των νέων σχεδίων.

Αν είστε από αυτούς που πιστεύουν στην επίδραση των αστερισμών στη ζωή μας,  τότε θα πρέπει να μάθετε πως σε κάθε ζώδιο αντιστοιχούν κάποιοι πολύτιμοι αλλά και ημιπολύτιμοι λίθοι που εκφράζουν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους. Ενδεικτικά σε κάθε ζώδιο ταιριάζουν οι εξής λίθοι:astrologia

 

 
  • Κριός: Κόκκινο κοράλλι, αμέθυστος, σμαράγδι, ρουμπίνι.

  • Ταύρος: Διαμάντι, ζαφείρι, σμαράγδι.

  • Δίδυμοι: Σμαράγδι, ζαφείρι, ίασπις.

  • Καρκίνος: Μαργαριτάρι, σμαράγδι.

  • Λέων: Ρουμπίνι, όνυχας, σμαράγδι, διαμάντι.

  • Παρθένος: Σμαράγδι, ίασπις, τοπάζι, κίτρινος αχάτης.

  • Ζυγός: Διαμάντι, σμαράγδι, χρυσόλιθος.

  • Σκορπιός: Κόκκινο κοράλλι, ρουμπίνι, τοπάζι.

  • Τοξότης: Κίτρινο ζαφείρι, τοπάζι.

  • Αιγόκερως: Μπλε ζαφείρι, ρουμπίνι, όνυχας

  • Υδροχόος: Μπλε ζαφείρι.

  • Ιχθείς: Κίτρινο ζαφείρι, άκουα μαρίνα, αμέθυστος.

 

Το βραχιόλι είναι κόσμημα κατασκευασμένο από χρυσό, άργυρο ή άλλη ύλη (πλατίνα, ελεφαντοστό, κεχριμπάρι, μετάξι, ξύλο κ.ά.).  Φοριέται συνήθως στο χέρι, επάνω από τον καρπό και ενίοτε επάνω από τον αγκώνα ή στον αστράγαλο του ποδιού. Το βραχιόλι είναι ένα από τα αρχαιότερα κοσμήματα του ανθρώπου· πρωτοεμφανίστηκε στην εποχή του Χαλκού. Στην αρχαία Αίγυπτο, άντρες και γυναίκες στολίζονταν με θαυμάσια βραχιόλια, σχεδόν πάντοτε επίπεδα ή ταινιοειδή, τεκμήρια της υψηλής στάθμης της βιοτεχνίας που άνθισε παράλληλα με τις μεγάλες τέχνες. Το βραχιόλι ήταν επίσης πολύ διαδεδομένο στους Ασσύριους, στους Εβραίους και γενικά σε όλους τους ασιατικούς λαούς. Στην Κίνα, τα πρώτα βραχιόλια –πιθανώς ινδικής προέλευσης και κατασκευασμένα συνήθως από νεφρίτη ή ξύλο με ένθετες διακοσμήσεις– εμφανίστηκαν πολύ αργά· μόλις τον 1ο αι. μ.Χ. παρουσιάζεται σε ένα λεξικό ο αντίστοιχος όρος.

Vraxioli_2Στην Ελλάδα τα βραχιόλια, γνωστά από τη μινωική εποχή και ύστερα ως στολίδια κυρίως των γυναικών, δεν ήταν τόσο πολύτιμα όσο τα ασιατικά, διακρίνονταν όμως για την πρωτοτυπία και τη λιτή κομψότητά τους. Κατά κανόνα ήταν χρυσά, χωρίς πολύτιμους λίθους, στριφτά και κατέληγαν σε ένα ή δύο κεφάλια φιδιού, λιονταριού ή άλλου ζώου. Στη Ρώμη, ακόμα και οι άντρες συνήθιζαν να φορούν βαριά βραχιόλια, φορτωμένα με πολύτιμες πέτρες και μετάλλια, στους βραχίονες ή στα σφυρά. Η ίδια συνήθεια επικράτησε και σε ορισμένους γερμανικούς λαούς, αλλά και στους ανατολικούς και στους αφρικανικούς, από την αρχαιότητα έως τους νεότερους χρόνους. Κάποτε το βραχιόλι χρησίμευε και ως διακριτικό σύμβολο, όπως αναφέρει και ο Τίτος Λίβιος, σχετικά με εκείνο το βραχιόλι που φορούσαν οι Σαβίνοι για να αναγνωρίζονται στις μάχες και να ξεχωρίζουν από τους εχθρούς.

Στους κελτικούς λαούς στολίζονταν με βραχιόλια κυρίως οι άντρες. Ήταν πολύ διαδεδομένα κοσμήματα, σε ποικίλα σχήματα, λεία ή στριφτά, με έντυπες διακοσμήσεις· πολλά από αυτά τα βραχιόλια βρέθηκαν σε τάφους ηγεμόνων τους.

VraxioliΣτο Μεσαίωνα, με την αυστηρότητα των ενδυμάτων, ιδιαίτερα στη Δύση, το βραχιόλι παράκμασε για να αναφανεί και πάλι στην Αναγέννηση και να γίνει, όταν επικράτησε η μόδα των κοντών μανικιών, ίσως το πιο διαδεδομένο γυναικείο κόσμημα. Είχε συχνά δύο σειρές μαργαριταριών και χρυσό κούμπωμα στολισμένο με πολύτιμα πετράδια. Τα βραχιόλια του 17ου αι., μολονότι σχεδιασμένα με μεγαλύτερη φαντασία, δεν είχαν ουσιαστικές διαφορές από τα αναγεννησιακά· όμως τον επόμενο αιώνα η όψη τους άλλαξε σημαντικά με την προσθήκη νέων στοιχείων, όπως ήταν οι καμέες, οι μινιατούρες, οι μικρές προσωπογραφίες κ.ά. Το βραχιόλι, περιορισμένο για ένα διάστημα από το αυστηρό πνεύμα της Γαλλικής επανάστασης, επανεμφανίστηκε λίγο αργότερα, πιο πολύπλοκο μάλιστα, με περισσότερες στροφές και φοριόταν επάνω από τα μανίκια και τα μακριά γάντια. Τον 19ο αι. τα βραχιόλια, σχεδόν πάντοτε χρυσά, είχαν διάφορα σχήματα ταινιοειδή, σκληρά, με ένθετες πέτρες ή καμέες, μαργαριταρένια με πολύτιμα χρυσά κουμπώματα και πολλά άλλα. Στην εποχή μας τα βραχιόλια διατηρούν την ποικιλία των σχημάτων συνεχίζοντας παραδοσιακά μοτίβα ή εμφανίζοντας ασυνήθιστα και πρωτότυπα σχέδια. Είναι προϊόντα μιας εξελιγμένης και λεπτής βιοτεχνίας και μεγάλης ειδίκευσης, σχεδιάζονται μάλιστα πολλές φορές από μεγάλους καλλιτέχνες, ζωγράφους ή γλύπτες.

Το βραχιόλι, που γνώρισε πάντοτε μεγάλη εύνοια, παραμένει ακόμα ένα από τα κοινότερα στολίδια ορισμένων λαών ως δείγμα πλούτου και κοινωνικής τάξης. Ορισμένες αφρικανικές φυλές χρησιμοποιούν βραχιόλια από δέρμα κατσίκας στολισμένα με χάλκινο σύρμα. Είναι πραγματικά αριστουργήματα κατασκευής και φαντασίας, όπως και εκείνα από μαύρο μάρμαρο των Τουαρέγκ και των φυλών του δυτικού Σουδάν καθώς και τα πλεγμένα με μεγάλη δεξιοτεχνία βραχιόλια από φυτικές ίνες άλλων ιθαγενών. Το κυκλικό σχήμα έδωσε συχνά στο βραχιόλι μαγική σημασία. Για παράδειγμα, οι Μπαγκόμπο των Φιλιππίνων πιστεύουν ότι συγκρατούν την ψυχή του ετοιμοθάνατου αν του περάσουν στα χέρια και στα πόδια βραχιόλια από χάλκινα σύρματα.

Πηγή: Εγκυκλοπαίδεια ΔΟΜΗ

 

 

 

 

 

Το δαχτυλίδι είναι κρίκος από μέταλλο, συνήθως πολύτιμο, που φέρεται στο δάχτυλο είτε ως κόσμημα είτε ως σύμβολο πίστης είτε ακόμα ως σύμβολο εξουσίας.  Η καταγωγή του είναι πάρα πολύ παλαιά και ανάγεται στην εποχή του Χαλκού. Το δαχτυλίδι ήταν στην αρχή πολύ απλό, αλλά γρήγορα απέκτησε κάποια επιτήδευση στη μορφή, ώσπου στα χρόνια του κρητομυκηναϊκού πολιτισμού, ο οποίος άνθισε γύρω στα 1800 π.Χ., έγινε εξαιρετικά κομψό και σκαλιζόταν με ιδιαίτερη φροντίδα.diamantenio_daxtilidi

 

 

Το συνηθισμένο μέταλλο για την κατασκευή του δαχτυλιδιού ήταν ο χρυσός και μερικές φορές ο σίδηρος, τον οποίο εκτιμούσαν πολύ εκείνη την εποχή. Την ίδια περίοδο ήταν πολύ διαδεδομένο το δαχτυλίδι με σφραγιδόλιθο, ανατολικής προέλευσης, το οποίο χρησίμευε για να σφραγίζονται έγγραφα, πιθανώς σε περγαμηνή ή σε πάπυρο· τέτοια έγγραφα, ωστόσο, δεν έχουν διασωθεί. Από τον τύπο αυτόν προέρχεται η σημασία του δαχτυλιδιού ως συμβόλου εξουσίας και αξιώματος, που διατηρείται ακόμα και σήμερα στα δαχτυλίδια που φορούν οι επίσκοποι στη Δύση.

Ενώ στην αρχαία Ελλάδα το δαχτυλίδι, το οποίο αρχικά θεωρείτο διακριτικό γνώρισμα κοινωνικής τάξης, δεν ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακό –το διακοσμητικό στοιχείο ήταν συνήθως μια ανάγλυφη μορφή ή κεφαλή– το ρωμαϊκό δαχτυλίδι είχε αντίθετα μεγάλη διακοσμητική ποικιλία μορφών (για παράδειγμα, δαχτυλίδι με την προσθήκη ενός μικρού κλειδιού, δαχτυλίδι-φυλακτό, δαχτυλίδι με νόμισμα) και η αξία του οφειλόταν κυρίως στα λεπτότατα σκαλίσματα πάνω σε πέτρες, στις οποίες προσέδιδαν ακόμη και συμβολική αξία. Το γαμήλιο δαχτυλίδι καθώς και το δαχτυλίδι των αρραβώνων υπήρχαν από τη ρωμαϊκή ακόμα εποχή με την ονομασία vinculum και anulus pronubus και ήδη από τότε θεωρούνταν σύμβολα πίστης. Μεγάλης σπουδαιότητας στη ρωμαϊκή εποχή ήταν το συγκλητικό δαχτυλίδι που το φορούσαν στην αρχή μόνο οι συγκλητικοί, αλλά προς τα τέλη του 1ου αι. π.Χ. χρησίμευε και ως διακριτικό γνώρισμα των ελεύθερων πολιτών.

Στη χριστιανική εποχή τα σκαλίσματα με προχριστιανικά σύμβολα αντικαταστάθηκαν από θρησκευτικά σύμβολα του χριστιανισμού. Στο Μεσαίωνα καθιερώθηκαν νέα συστήματα κατασκευής δαχτυλιδιών και, παρότι υπήρχε πάντοτε το δαχτυλίδι από απλό μέταλλο, δόθηκε μεγάλη σημασία στην ποικιλία και στον συνδυασμό των πολύτιμων λίθων και των σμάλτων, ενώ η κάθε πέτρα είχε διαφορετική σημασία. Η λαϊκή πρόληψη διατήρησε την αντίληψη της τελειότητας που έχει τις ρίζες της στο σχήμα του κύκλου και απέδιδε στο δαχτυλίδι μαγική δύναμη. Παρότι αυτές οι αντιλήψεις συναντώνται όλο και πιο σπάνια, μπορεί και σήμερα ακόμα να επικρατούν τέτοιες προλήψεις, όπως για παράδειγμα η πρόληψη ότι ένα δαχτυλίδι που έχει φτιαχτεί από πέταλο αλόγου έχει εξαιρετική δύναμη εναντίον της αρρώστιας.

Πολύ διαδεδομένο ήταν επίσης στο Μεσαίωνα το δαχτυλίδι-σφραγίδα (ιδιαίτερα γνωστό είναι το παπικό, που χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα), το επονομαζόμενο του ψαρά, επειδή έχει χαραγμένη την εικόνα του Αγίου Πέτρου καθώς τραβάει τα δίχτυα. Το παπικό δαχτυλίδι, σύμφωνα με μια παλαιά παράδοση, θαύεται μετά τον θάνατο του πάπα.
Στην Αναγέννηση, η μόδα του πλούτου και της πολυτέλειας εκδηλώθηκε επίσης και στην τέχνη των δαχτυλιδιών. Ονομαστές πόλεις για τα δαχτυλίδια που κατασκεύαζαν την περίοδο εκείνη ήταν η Βενετία, το Παρίσι και η Φλωρεντία. Χρησιμοποιούνταν τότε πολύτιμοι λίθοι και τα μέταλλα σμιλεύονταν από μεγάλους καλλιτέχνες, όπως ο Τσελίνι.

Ενώ κατά τον 15ο αι. τα δαχτυλίδια κοσμούσαν όλα τα δάχτυλα, η μόδα της Αναγέννησης επέβαλε να φοριούνται μόνο σε ένα ή δύο. Το μπαρόκ δημιούργησε το δαχτυλίδι κηπάριο με διακόσμηση φύλλων και λουλουδιών. Ονομαστό ήταν κατά τον 18ο αι. το δαχτυλίδι a la marquise για το χαρακτηριστικό μακρουλό σχήμα του. Οι χρυσοχόοι της εποχής εξαντλούσαν όλη τη φαντασία τους και τις δυνατότητες της τέχνης τους στην κατεργασία των χρωματιστών σμάλτων και των πολύτιμων λίθων και έδιναν στα κοσμήματα αυτά μια ξεχωριστή κομψότητα. Μετά τη Γαλλική επανάσταση πραγματοποιήθηκε επιστροφή σε μια μόδα πιο αυστηρή, που έδειχνε προτίμηση θεματολογικά μεν στα ιστορικά και πολιτικά σύμβολα, ενώ σε ό,τι αφορά τα μέταλλα κατασκευής στο ατσάλι, στον χαλκό και στον σίδηρο. Στην εποχή του Ναπολέοντα, η μόδα εμπνεόταν από τις κλασικές προτιμήσεις και χρησιμοποιούσε κυρίως ως διακοσμητική πέτρα την καμέα, ενώ την εποχή που ακολούθησε προσπάθησαν να ξεφύγουν από αυτούς τους κανόνες αναζητώντας μια πρωτοτυπία στην ασυμμετρία του σχήματος.

Η σύγχρονη χρυσοχοΐα εισήγαγε στην κατασκευή των δαχτυλιδιών τη χρήση της πλατίνας, που εξαιτίας της ελατότητάς της χρησιμοποιείται μόνο στη χρυσοχοΐα υψηλής ποιότητας. Σήμερα, οι πιο σημαντικές από τις πέτρες που δένονται σε δαχτυλίδια είναι το σμαράγδι, το μπριγιάν, το ρουμπίνι και το ζαφείρι. Τα μπριγιάν, όπως και οι άλλοι πολύτιμοι λίθοι, δένονται με δύο τρόπους: a jour ή a l` etoile. Το πρώτο δέσιμο επιτρέπει στην πέτρα να φαίνεται ολόκληρη σχεδόν από όλες τις πλευρές, ενώ το άλλο, που παρουσιάζει περισσότερες έδρες, χρησιμοποιείται για μικρότερους λίθους που έχουν ανάγκη να προβληθούν για να δημιουργήσουν μεγαλύτερη εντύπωση.

Πηγή: Εγκυκλοπαίδεια ΔΟΜΗ

 
 

 

Το σκουλαρίκι είναι κόσμημα που φοριέται στο αφτί· η αρχαιοελληνική ονομασία του ήταν ενώτιον  ενώ η νεότερη είναι βυζαντινής προέλευσης και ετυμολογείται –σύμφωνα με τον Μανόλη Τριανταφυλλίδη κ.ά.– από τη φράση «σχολαρίκιον [ενώτιον]», επειδή το φορούσαν οι σχολάριοι της βυζαντινής Αυλής.EarringΤα πρώτα σκουλαρίκια χρονολογούνται στην εποχή του Χαλκού και, όπως και άλλα ατομικά κοσμήματα, είχαν ίσως μαγικό-θρησκευτικό χαρακτήρα. Στους αρχαίους λαούς, ενώ αρχικά είχαν μορφή μικρών κύκλων, τα σκουλαρίκια απέκτησαν έπειτα διάφορα σχήματα και κατασκευάζονταν από χρυσάφι, ασήμι και ήλεκτρο.

 

Στην Αίγυπτο, όπου μάλλον δεν είχαν μεγάλη διάδοση, ήταν για τους άντρες σύμβολα του αξιώματός τους, ενώ για τις γυναίκες διατηρούσαν τον διακοσμητικό χαρακτήρα τους. Κατά κανόνα αποτελούνταν από μια μεταλλική πλάκα σε σχήμα δίσκου, από την οποία κρέμονταν πολλές μικρές αλυσίδες, που και αυτές κατέληγαν σε διάφορα στολίδια, συνήθως τριγωνικά. Οι Σουμέριοι στόλιζαν τα σκουλαρίκια με πολύτιμες πέτρες, ενώ οι Ασσύριοι, ιδιαίτερα οι άντρες, χρησιμοποιούσαν μεγαλύτερα και συμπαγή σκουλαρίκια.

Στην Ελλάδα συνηθίζονταν τα σκουλαρίκια σε σχήμα δίσκου με ένα μόνο κρεμαστό στολίδι, αλλά από τον 4o αι. π.Χ. πλουτίστηκαν με κρεμαστούς μικρούς Έρωτες ή άλλους φτερωτούς μικρούς θεούς. Οι Ετρούσκοι χρησιμοποιούσαν πολύ το κίτρινο χρυσάφι για την κατασκευή σκουλαρικιών σε σχήμα δίσκου, μικρού ρόδακα ή κρεμαστών. Στη Ρώμη, κατά την περίοδο της αυτοκρατορίας, τα σκουλαρίκια στολίζονταν συνήθως με πολύτιμες πέτρες, όχι δουλεμένες· πιο απλά ήταν τα σκουλαρίκια των βαρβαρικών λαών: είχαν σχήμα μισοφέγγαρου ή κρεμαστά στολίδια από υαλόμαζα ή ίασπη. Πρωτότυπα και ιδιαίτερα περίτεχνα ήταν τα βυζαντινά σκουλαρίκια, απ’ όπου προήλθε και η ονομασία τους.

Τα αυστηρά έθιμα του Μεσαίωνα οδήγησαν στη σχεδόν πλήρη κατάργηση των κοσμημάτων στη Δύση· ακόμα και τα σκουλαρίκια καταργήθηκαν, αλλά επέστρεψαν με την Αναγέννηση, ως συμπλήρωμα κυρίως των πολυτελών ενδυμασιών της εποχής. Η ιταλική χρυσοχοϊκή δημιούργησε αληθινά αριστουργήματα τα οποία μιμήθηκε και η υπόλοιπη Ευρώπη: χρυσά αραβουργήματα, πουλιά και λουλούδια στολισμένα με σμάλτο και πολύτιμες πέτρες και κρεμαστά σκουλαρίκια σε σχήμα σταγόνας με μαργαριτάρια. Τα τελευταία έμειναν στη μόδα και κατά τους κατοπινούς αιώνες, στολισμένα με πολύτιμους λίθους.

Τον 18o αι. τα σκουλαρίκια έγιναν μικρότερα και συχνά στολίζονταν με σμάλτο. Έναν αιώνα αργότερα η μόδα των καμεών και των μικρογραφιών επεκτάθηκε και στα σκουλαρίκια. Αργότερα, όταν η χρυσοχοϊκή άρχισε να αξιοποιεί τους πολύτιμους λίθους, τα σκουλαρίκια άλλαξαν πάλι σχήμα για να προσαρμοστούν στη μόδα και, όταν οι κομμώσεις άφηναν ακάλυπτα τα αφτιά, τα σκουλαρίκια άρχισαν να παίρνουν πρωτεύοντα ρόλο ανάμεσα στα κοσμήματα. Ιδιαίτερη διάδοση γνώρισαν την εποχή του Νέου Ρυθμού, οπότε δημιουργήθηκαν σκουλαρίκια με πολύ πρωτότυπα σχήματα και μοτίβα. Πολλές και πρωτότυπες ήταν οι δημιουργίες των πιο σύγχρονων κοσμηματοποιών, που κατόρθωσαν να δώσουν ιδιότυπες ερμηνείες στο ανεξάντλητο υλικό του παρελθόντος. Τα νεότερα όμως δημιουργήματα καθρέφτισαν και τους προσανατολισμούς και τις τάσεις της μοντέρνας τέχνης, που προκάλεσε και στον τομέα αυτό ριζική μεταβολή σχημάτων και σχεδίων.

Στους πρωτόγονους λαούς τα σκουλαρίκια συνέχισαν να χρησιμοποιούνται σε σχήματα τα οποία ποικίλλουν από τους απλούς κρίκους που εμφυτεύονται στους λοβούς έως τα πολύπλοκα σκουλαρίκια αποτελούμενα από πολυάριθμα κρεμαστά στοιχεία. Το πιο τυπικό σχήμα σκουλαρικιού των πρωτόγονων λαών είναι κρίκοι ή κύλινδροι καρφωμένοι μέσα στους λοβούς. Συχνά χρησιμοποιούνται σκουλαρίκια τόσο βαριά, που προκαλούν παραμορφώσεις του λοβού· μερικές φορές μάλιστα παίρνουν πολύ μεγάλες διαστάσεις και φτάνουν έως τους ώμους ή και πιο κάτω. Το στρογγυλό αυτό κόσμημα, μπορεί να είναι από ξύλο, ελεφαντόδοντο ή πήλινο, και στη Νότια Αμερική όπου χρησιμοποιείται κυρίως ονομάζεται μποτόκο. Συνηθίζεται επίσης στην κεντρική και ανατολική Αφρική, στην Παπούα-Νέα Γουινέα, στην Ινδονησία κ.α.


Πηγή: Εγκυκλοπαίδεια ΔΟΜΗ