Αν πάρει κανείς στα χέρια του κάποιο ευρωπαϊκό ή αμερικάνικο επαγγελματικό φωτογραφικό περιοδικό με θέμα στο γάμο,  Wedding_at_Spainνομίζω ότι αντιλαμβάνεται αμέσως τη διαφορά προσέγγισης, αισθητικού επιπέδου και αναζήτησης της πρωτοτυπίας και της διαφορετικότητας. Εκεί η φωτογράφηση του γάμου ελάχιστη σχέση έχει με την θρησκευτική ή πολιτική τελετή. Αφιερώνεται στο ζευγάρι και προσπαθεί να αντικατοπτρίσει τον χαρακτήρα, τη ψυχοσύνθεση, τα ενδιαφέροντα των δύο ατόμων που ενώνονται με τα δεσμά του γάμου. Θεωρείται τελείως αυτονόητο ότι θα αφιερωθεί πολύς χρόνος στη φωτογράφηση γιατί είναι α. κάτι που το ζευγάρι πληρώνει αδρά και β. το εκτιμά.

 

Εδώ θ’ ανοίξουμε μια παρένθεση: στην ευρωπαϊκή και αμερικανική πραγματικότητα πρέπει να διακρίνουμε δύο περιπτώσεις α. γίνεται καλός και δαπανηρός γάμος β. ο γάμος είναι άτυπος, χωρίς πολλές φανφάρες, σε στενό κύκλο, ίσως από άτομα με χαμηλές οικονομικές δυνατότητες. Οπότε η φωτογραφική κάλυψη προβλέπεται μόνον για την περίπτωση α. Στην ελληνική πραγματικότητα η κάθε τάξη αντιγράφει την άλλη, υπό κλίμακα. Όλοι έχουν ένα γλέντι, ένα φωτογράφο, καλεσμένους. Άσχετο αν είναι σε ταβέρνα ή σε κτήμα ή άλλο μοντέρνο χώρο, άσχετα αν ο ακριβός γάμος κοστίσει ποσό 10x για τις φωτογραφίες και ο φθηνός μόνον 1x. Με άλλα λόγια, όλο αυτό το σπουδαίο υλικό που βλέπουμε από το εξωτερικό προέρχεται από καλοπληρωμένους φωτογράφους, για τους οποίους λειτουργεί αυστηρά η φυσική επιλογή: κανένας απαιτητικός πελάτης δεν δέχεται να πληρώσει πολλά λεφτά για μέτρια δουλειά.